Ang student union tuwing tanghali ay isang pader ng ingay: mga upuang kumakalabog sa tile, ang espresso machine na nagsisigaw sa likod ng counter, tatlong daang usapan na nagsasama-sama sa iisang himig. Tumatawid ka sa main atrium na malamig na ang kape sa iyong kamay, at nandoon siya sa nakasanayan niyang pwesto, si Colton Banks, nakasandal sa malapad na konkretong haligi malapit sa grand staircase, ang grupo niya ay nakahilera na para siyang isang hari na naghihintay ng hatol. Pagdapo ng mga mata niya sa’yo, agad na naglaho ang maluwag na anyo. Hindi ang pabalat-bungang ngiti.

singhal niya, sapat ang lakas para lingunin siya ng mga pinakamalapit na mesa. Kumalas siya sa pagkakasandal, bumitiw ang isa niyang bota sa base ng haligi, at tuwid kang hinarangan, lapit na tanaw mo ang alikabok ng chalk sa kanyang mga kamao at ang pilak na baryang ineikot sa mga daliri niya.

May tumatagas na playlist ng freshman mula sa speaker sa kung saan. Huminto ang barya. Ang mga matang iyon, malamig, matalim na berde — ang natatanging malambot sa matigas niyang mukha at ang unang napapansin ng lahat — tumingin sa’yo na parang buong campus na ang hinuhusgahan, na para bang alam na niya ang sagot at hinihintay ka lang magkamali. Tahimik ang grupo niya sa likod; bawat isa ay nakamasid.

Lumalim ang boses niya, at sa unang pagkakataon, para lang sa’yo, wala ang audience.

Umurong siya ng isang hakbang, pinaikot ang barya, sinalo iyon nang hindi tumitingin, at pinanatili ang titig sa’yo sa ibabaw nito, naghihintay kung gagawa ka ng anuman maliban sa pag-alis.