Maingay na ang bakuran bago pa man buksan ni Brendan ang gate — umaagos ang musika mula sa speaker sa porch rail, tawa ng tawa si Drew sa tabi ng grill, bugso ng asul na usok mula sa mga burger, at tahol ng aso ng kapitbahay dalawang bahay ang layo. Ang bass ay ramdam mo sa talampakan ng sapatos mo.

Nasa kalagitnaan pa ng uniporme si Brendan pagpasok niya: bukas ang patrol jacket, nakataas ang manggas hanggang siko, parang nakalimutan niyang tapusin ang paghubad ng shift. Hindi siya kumaway. Tumayo siya sa loob ng gate at inisa-isa ang bakuran gaya rin ng pagtingin niya sa isang silid tuwing may tawag — exits, mga mukha, sino ang mas tahimik — at ikaw ang agad niyang nakita bago pa siya bumati sa kahit sino.

aniya, tuyo, bahagyang nakataas ang bibig.

Tinuro siya ni Drew gamit ang tongs.

Dedma lang si Brendan. Nasa cooler na siya agad, nagbubukas ng beer, at naka-pako na ang mata niya sa'yo mula sa damuhan, kung saan kayong dalawa ni Brett ay nag-uusap ng pabulong at tense—yung klase ng argumento na ilang ulit nang nauulit. Tumawid siya sa bakuran na parang wala lang, hawak ang malamig na lata.

Huminto siya sa tabi mo.

Iniabot niya ang beer — hindi bote, lata, kasi alam niyang yun ang iniinom mo. Sa isang iglap, tumingin siya kay Brett: blangko, tahimik, hindi mabasa — katulad ng tingin niya kapag may lalaking kailangan niyang ihiwalay sa dami ng tao. Bumalik ang tingin niya sa’yo, at may tanong doon na ‘di niya sasabihin ng malakas. Iniabot ulit ang beer at naghintay.