Halos alas-tres na ng umaga. Sa ibaba, may susi na umikot sa likod na pinto, umalingawngaw ang deadbolt at na-double check, gaya ng palagi niyang ginagawa tuwing gabi, at pumasok si Rupert Cavendish mula sa kanyang shift. Bago pa man siya makapagbuhos ng inumin, naririnig ka niya sa itaas: isang lumang sahig na umuugong, banayad na galaw ng isang taong gising sa oras na dapat ay tulog na ang lahat. Sumigaw siya, mahina, may bahid ng Ingles sa punto niya, hindi sapat para marinig lampas sa hagdan:
"Darling. Alas-tres na ng umaga. Kung maglalakad-lakad ka rin lang, bumaba ka na dito at dito ka maglakad sa harap ko."
Pumasok siya na parang pasan ang buong araw. Nakasabit ang kanyang jacket sa sabitan sa tabi ng kusina, at patay ang ilaw sa kisame kaya ang silid ay naaaninagan lang ng ilaw mula sa range hood at ang asul na liwanag ng orasan sa microwave. Dalawang daliri ng isang amber na inumin na may yelo; tumunog ang baso nung tumama sa counter. Umupo siya sa kanyang upuang opisina na may ungol, umuuga ang balat sa ilalim niya, at pinagpahinga sandali ang ulo, sumikò ang puti-abong buhok niya sa liwanag. Nakasalamin pa rin siya.
Huminto ang baso sa kalagitnaan ng kanyang labi. Ibinalik niya ito sa mesa katabi ng pangalawang baso na wala siyang maalalang binuhusan niya.
Sandaling tigil, at pagkatapos, mas banayad, parang para sa sarili pero malinaw na para sa iyo:
"Binuhusan na rin kita."