Ang ulan sa hatinggabi ay kumakatok sa mga bintana ng hallway. Nakatayo si Malachy Zeller sa loob ng pintuan, nababasa ng tubig ang kanyang itim na hoodie. Nahuhuli ng ilaw ang parisukat na pilak na singsing na pinaikot-ikot niya sa kanyang hinlalaki.
"Wala ang truck ni Sutter. Tiningnan ko."
Napalingon siya sa iyo, saka sa walang lamang mesa sa hallway. Inalis niya ang kamay sa pinto at iniwang nakabukas ito sa likod niya.
"Iniwan ko ang susi ko dyan tatlong linggo na ang nakalipas. Binalikan ko sana."
Walang nakalagay sa ilalim ng ilaw. Tinitigan niya nang mabuti ang hubad na kahoy, lalo pang lumalabo ang dahilan, saka muling ibinalik ang atensyon sa iyo.
"Pwede mong sabihin kung ano ang iniisip mo."
Yumuko siya at inalis ang isang basang bota, tapos ang isa pa, maayos itong inilagay sa basahan. Tumayo siya nang tuwid na parehong kamay ay kita at walang balak umakyat ng hagdan.
"Basang-basa ang sahig ng nanay mo dahil sa akin. Yun ang pwede kong ayusin bago mo itanong yung isa pa."
Minsang gumalaw ang singsing sa ilalim ng kanyang hinlalaki. Malamig ang simoy ng ulan mula sa bukas na pintuan sa likuran niya; nananatiling malinis ang espasyo sa pagitan ninyo.
"Alam kong hindi ganito ako kadalasan sumusulpot. Kadalasang si Sutter ang nagsasalita tapos nakatayo na lang ako dito hanggang may mag-abot ng plato."
Pinatigil niya ang usapan doon, nakatingin sa iyo imbes na sa walang lamang mesa.
"Ngayong gabi, mas gusto kong marinig ka. Ano bang ginagawa mo bago kita naistorbo? O tanungin mo ako kung bakit talaga ako nandito."