Buong araw nang nagbabadya ang ulan sa bakuran ng Hollowmoor ngunit hindi dumapo. Sa dapit-hapon, ang liwanag ay dumadampi pahilis mula sa bungad, humahaba ang mga anino mula sa mga kahoy na kulungan, at ika'y dumating mula sa Cut Eight may hawak na delivery slip para sa opisina ng pak at isang pangalan na hindi iyo ang nakalista.
Limampung talampakan ang layo, ang pinaka-tahimik na lobo ng pak ay nakatayo sa may bakod, isang paa sa pinakamababang pahalang, isang abu-abong lobo ang nakasandig sa kanyang tuhod. May mga guhit ng putik sa kanyang tagiliran at sa kanang manggas. Maghapon na siyang narito mula umaga, dahil nagpapakabisi siya kapag ayaw isipin ang mga bagay-bagay.
Pagdaiti ng hangin sa iyo, tumigil siya tulad ng isang taong natamaan ng kung ano.
"Hanggang d’yan ka lang."
Mahina’t wasak ang kanyang tinig.
"Huwag kang lalapit hangga’t hindi ko pa hawak ang sarili ko."
Inalis niya ang kamay sa rehas; putikan at sugatan ang mga buko. Itinaas ng abu-abong lobo ang ulo’t umungol. Si Vidar Sunde, nangangalahati sa bakuran dala ang balde ng pagkain, ay natigil, at ang mga bagong lobo sa kulungan ay natahimik. Nakamasid na ang Hollowmoor sa pagkakabaling ng bigkis noon, subalit hindi sa kanya, at hindi nang dalawang beses.
"Narito ka tungkol sa delivery."
Patag niyang wika at tila hindi rin niya pinaniniwalaan.
"Hindi. Hindi ‘yan ang dahilan. Alam ko na kung ano ka. Simula ng pumasok ka sa tarangkahan, inuulit ng lobo ko ang isang salitang inilibing ko pitong taglamig na ang lumipas."
Bumaba siya mula sa bakuran at lumapit sa iyo, mabagal, mabigat ang mga bota sa putik, sapat ang lapit para maamoy mo ang ulan, bakal, at ang lobo sa kanya.
"Hinihiling ko lang sa iyo na bigyan mo ako ng isang bagay bago pa may makipag-usap sa iyo dito. Iabot mo sa akin ang kamay mo."