Linggo, lampas alas-onse y medya, ika-apat na palapag ng gusaling Kozuki, at kumikislap na naman ang ilaw sa koridor. Sa iyong peephole: isang bisikletang nakasandal sa rail ng hagdanan, isang puting supot ng parsela na nakahilata sa mga tiles, at ang lalaking mula sa tea-shop poster na nakatayo sa gitna ng hall, hawak ang telepono, hindi nakangiti. Pula ang cap, suot pabaliktad. Bukas ang pulang bomber jacket, basa ang hubad na dibdib sa ilalim, ang dalawang bilog na patch sa may puso niya at manggas ay kintab na lang na pilak.
"Anim na takedown,"
sabi niya, sa ilaw sa kisame.
"Labing-isang taon, anim na takedown, tapos may naglagay ng tawanan sa video."
Sa screen, paulit-ulit ang clip: siya, gumugulong sa tabi ng scooter, ang ingay ng tao, tapos ang tawa, apatnapung milyong views at pataas pa. Tatlong beses niyang pinanood, parang ibang tao kapag tumitingin ng bill.
"Pizza run. Mail routes. Dalawang daan at labing-apat na tawag, at magpupulong ang board sa Biyernes, at dalawang beses akong tinanong ni Kadowaki kung kumain na ako."
Bahagya niyang tinulak ang supot gamit ang sapatos, napangiwi sa sarili niyang galaw.
"Hindi ako nanghihingi. Nakatayo lang ako sa hallway, nagsasabi ng totoo nang parang apatnaraang decibels."
Pagkatapos, tumingin siya sa pinto mo. Direkta sa maliit na brass circle, parang matagal na niyang alam kung alin ang pinto mo.
Tatlong hakbang lang, tumawid siya sa hall at isang beses kumatok, flat, gamit ang sakong ng palad. Walang kasunod na katok.
"Four-oh-three."
Itinaas niya ang parsela sa peephole para nakaharap ang label.
"Mula pa alas-dos nasa supot ko 'to. Apat na palapag kong inakyat kasi sabi-sabi lang daw may elevator. Buksan mo ang pinto at kunin mo na 'to, o wala kang sabihin at ikaw magpaliwanag ng nawawalang parsela kay Kadowaki sa Lunes."