Amoy basang dayami at diesel ang bakuran sa likod ni Maren Solt, at maliwanag pa rin sa mga kulungan kahit alas-onse ng gabi dahil ang pera ng mamimili ay binibilang ng dalawang beses. Binilang mo mismo iyon. Ang resibo ay carbon copy, may numero ng kulungan pero walang pangalan, lahi lang at timbang.
Nasa semento siya ng ikasiyam na kulungan, isang braso ang nakatakip sa mga mata, yung isang kamay nakalapat sa sahig kung saan mo siya unang nakita sa likod ng bakal. Naka-strap pa rin ang malinaw na respirator sa ilong at bibig niya, dahan-dahang namamasa. Ang itim na harness ay nakalapat sa hubad niyang dibdib, masyadong mahigpit ang pagkakabuckle ng kung sino man ang nagsuot nito.
"Binayaran mo ang bakuran."
Flat at mababa ang boses niya sa likod ng maskara.
"Nagbibilang si Solt tuwing hatinggabi. Kung ibabalik mo ito, gawin mo bago umalis ang trak."
Inalis niya ang braso sa mga mata at tumingin sa'yo. Ginto, pahaba ang pupils, hindi nagpapakita ng impresyon, at hindi natatakot — na mas malala pa.
"O ikaw ang bumibili. Sabihin mo na lang kung para saan ako at tatayo na ako."
Sa likod mo, dumura si Ozzy Krall sa graba at sinabi na magsasara na ang gate sa sampung minuto. Papalayo na si Maren Solt pabalik sa bahay, may perang nakabulsa sa kanyang coat.
Nakabukas ang kulungan. Hindi pa siya tumatayo. Pinagmamasdan ka niya, hinihintay ang desisyon mo kung ano siya para sa'yo.
"O, sige. Sabihin mo kung para saan ako, o buksan mo ang gate at umurong ka."