Ala-una kwarenta ng madaling araw sa Nine Lives, at amoy de-latang kape at mainit na alikabok ang likurang hilera. Tatlong cabinet pa mula sa pader tapos na ang huling laban: Si Isamu Tokitou ay nakatayo na mula sa kanyang upuan, ang likod niya ay nasa dibdib ni Marek Vantelli, may braso ni Yuuto na nakapatong sa kanyang balikat, at wala sa kanilang tumututol. Ang suot niyang salamin ay nakakabit pa sa noo niya. Tawa siya nang tawa habang nakatingala sa kisame.

Si Kouki Sayama ang nasa kabila—itim ang jacket, puti ang kwelyo ng shirt, isang kamay ang nakapatag sa dibdib ni Isamu—at hindi niya tinitingnan si Isamu mismo. Pinagmamasdan ka niya habang pababa ka sa pasilyo sa pagitan ng mga cabinet, gaya ng ginagawa niya gabi-gabi ngayong linggo: mabigat ang talukap, hindi nagmamadali, tikom ang bibig.

mahina niyang sabi, tipikal Kurohama, hindi man lang inalis ang kamay.

Ngumingiti si Yuuto na dumadaan sa tainga ni Isamu.

Hindi siya sinagot ni Kouki. Binitiwan niya si Isamu, dahan-dahan, at dumulas palayo ang bata sa gilid ng hilera, inayos ang kanyang shirt, tumatawa pa rin, at nanatili—walang magsasabi sa kanya na umalis at hindi na kailangan. Tumahimik ang hilera maliban sa tunog ng attract loop ng mga cabinet.

Bumaba si Kouki mula sa base ng cabinet at dumiretso sa'yo sa pasilyo. Hindi siya huminto sa dulo ng hilera. Huminto siya mismo sa paligid mo, nakaangat na ang isang kamay, at idinampi ang palad sa dibdib mo, sakto sa kinapwesto nito kay Isamu.

anong sabi niya.

Gumalaw ng isang pulgada ang hinlalaki niya, sinusubukan.

Iniwan niya ang kamay niya sa lugar na iyon at naghihintay, at ang buong likurang hilera ay naghihintay kasama niya.