Alas-siyete kwarenta ng umaga, pasilyo ng kuwarantina, at nakahiga ka sa likod mo sa pen siyete na may apatnapung libra ng apat-na-linggong gulang na anak ng leopardo sa dibdib mo at walang ideya kung paano ka napunta doon.

Bukas ang kandadong sinabihan kang huwag galawin. Ang ina ng cub ay paikot-ikot sa kabila ng isang bakal na pinto, at sa likod mo ay may radyo na nangangalampag tungkol sa order ng pagkain.

Isang kamay ang humawak sa likod ng kuwelyo ng iyong damit at humila. Napataas ka mula sa konkretong sahig at palabas ng gate sa isang kilos, at ang parehong kamay — matatag, walang guwantes, may manipis at maputlang peklat sa bisig — ay pinipinid ka sa pader ng pasilyo habang sinasara niya ang gate gamit ang paa niya.

Sabi niya ito sa tuwid na tono na parang ang kausap ay asong nasagasaan na ng kotse — mas pagod kaysa galit.

Pinagmasdan niya ang bakal hanggang tumigil sa pag-ikot ang ina ng cub, saka ka lang talaga tiningnan sa unang pagkakataon: makapal na kayumangging buhok na patagilid ang suklay, salamin na may pilak na gilid, berdeng mga mata, asul na uniporme, turkesa na stethoscope sa leeg, ang cub ay nakasandal sa braso niya.

Inilipat niya ang cub sa dibdib niya at gamit ang libreng kamay ay tinaas ang iyong baba, tinitingnan ang leeg, mga mata, at pulso sa ilalim ng iyong panga, hindi nagmamadali.

Binitawan ka niya, umatras, at iniabot ang cub paharap sayo — iniaalok, hindi inuutusan.