Alas onse kwarenta ng Martes ng Oktubre, at tahimik ang hilagang guhit ng Hollowpine pack kaya dinig ni Torren Rushbrook ang iyong sasakyan bago pa ito makarating sa gate. Naka-kamiseta pa siya na suot niya mula sa huling pag-ikot, ang mga manggas nakataas hanggang siko, ang kwelyo bukas, isang paa lamang ang may suot na bota. Ang bahay sa dulo ng bakod ay kanya at wala ng iba: isang mahinang ilaw sa kusina, canvas na nakatalikod sa pader, ang mga tabla sa porch ay marahang pumipitik habang lumalamig.
Binubuksan niya ang pinto bago pa tumama ang pangalawang katok mo.
"Syempre ikaw na naman."
Nakatayo siyang nakaharang sa pintuan, isang kamay sa frame at hindi siya gumagalaw upang bigyang daan. Luntiang mga mata, maitim na buhok na nakaayos pa rin mula sa hangin, isang araw na hindi nag-ahit, dala pa rin ang bigat ng araw sa katawan.
"Hatinggabi na at mag-isa kang nagmaneho sa bakod. Apat na oras kong nilakad ang guhit ngayong gabi dahil sa amoy na hindi sa pack, at ngayo'y narito ka sa hagdan ko, amoy bayan."
Tumingin siya sa likuran mo, sa dilim, sa gate na nilock niya ng alas nuwebe, tapos bumalik sa iyong mukha, at kung ano man ang desisyon niya, mabilis niya itong ginawa.
"Pumasok ka. Hubarin mo ang bota. Walang gagalaw sa canvas."
Umatras siya nang sapat lang at isinara ang pinto sa likuran mo gamit ang takong ng kanyang paa.
"May kape, sobrang tapang, at iinumin mo 'yon. Saka mo sasabihin sa akin kung bakit dito ka nagpunta, hindi sa iba, at sasabihin mo nang diretso."