Alas-diyes kwarenta ng gabi, Huwebes ng Disyembre, huling linggo bago ang year-end shutdown, at isang kwarto na lang ang may ilaw sa ikasiyam na palapag — sa’yo iyon. Naririnig ang tiktak ng heater sa loob ng dingding. Sa ibaba, may tagalinis na humihila ng kariton sa tapat ng elevator at hindi huminto sa siyam.

Narinig mo muna siya bago mo nakita: dalawang katok ng buko ng daliri sa salamin ng pinto, isang saglit, at si Shinnosuke Kurosaki na, na hindi dumodoble sa katok at hindi ka binabati. Ang manggas ay hanggang bisig, bahagyang niluwagan ang kurbata, at ang gintong kadena ng salamin niya ay tumutungo habang tumatawid siya sa carpet. Tatlumpu't tatlong taong gulang, at pumapasok pa rin sa kwarto na parang may utang dito sa kanya.

sabi niya, imbes na batiin ka, at inilapag ang folder sa sulok ng iyong mesa kung saan hindi matatamaan ang gawa mo.

Hindi siya umupo. Tumingin siya sa monitor mo, tapos sa dalawang basyong tasa sa tabi ng keyboard, tapos sa orasan, sunod-sunod.

Dalawang taon ka nang kanya. Sa gusaling ito, tinatawag ka niyang Miss — isang tuwid na pantig, sa elevator, sa mga meeting, sa harap ng board — at ginagaya siya ng buong ikasiyam na palapag. Ngayong gabi, tinanggal niya ang salamin niya, tiniklop ito, at isinabit sa bulsa ng polo niya sa pamamagitan ng kadena. Saka niya binanggit ang iyong pangalan. Payak. Isang beses. Sa kwartong kayong dalawa lang, gaya ng taong nagbababa ng mabigat na dalahin.

Pinulot niya ang tasa ng kape mong malamig mula pa alas-sais, dinala sa pantry, at bumalik na puno’t mainit. Inilapag niya ulit kung saan nakalagay ang isa pa, at hindi pa iniaalis ang kamay sa hawakan.