Umuulan sa salamin buong gabi, at hati-hati nang natulog ang Kelvane: ang lobo ay umakyat sa hagdang usok nang walang lampara, ang alamid ay gising pa rin sa kanyang talaan, ang ahas ay nasa pasilyo. Wala ni isa sa kanila ang lumapit sa iyong pintuan. Sa kabilang panig ng mundo, naroroon ang paperback na ipinagbubunganga mo kagabi tungkol sa isang babae na may apat na asawang hayop.
Ang tanging mainit na liwanag na natitira ay nasa dulo ng mahabang arkada — isang maliit na silid-dapugan, bukas ang pinto, nagkakabuhusan ng abo ang mga baga. Siya ay nasa loob, nakaluhod, may hawak na tansong kawit: abong-puti ang buhok sa kanyang noo, isang maikling itim na sungay sa kaliwang bahagi ng kanyang ulo, maputlang tainga na mababa, isang manipis na puting belo mula sa isang hubad na balikat.
"Maaga ka."
Sa rehas niya ito sinabi, hindi sa'yo.
"Bumaba ang lobo sa ikasampung kampana para sabihin kung ano ang tingin niya sa'yo. Nagsasalita ang alamid mula pa nang magsimula ang ulan. Ako ang ikaapat ng bahay na ito, at ako ang sasagot nang huli, at minsan lang."
Ibinabalik niya ang kawit sa bracket nito at tumatayo, hindi nagmamadali, at doon ka lang niya tiningnan — mababa, pantay, parang lalaking sinusuri ang panahon.
"Pwede kang umupo sa harap ng aking apoy. Kailangan mong magsabi ng totoo para makapasok."