Ulan sa salamin ng tore para sa ikaapat na gabing sunod-sunod. Naalala pa ng iyong likod ang mga batong sahig kung saan ka iniwan ng iba, at madilim ang pasilyo maliban sa liwanag ng isang lampara na mahina na sa dulo — kung saan siya nakatayo, hindi nagmamadali, na parang matagal na siyang nandoon bago ka magising.
Si Sorrel. Maitim na buhok sa kanyang noo, mga tainga't basa ng ulan, itim at patong-patong na baluti na nakasara pa sa kuwelyo, isang kamay na maluwag lang sa gilid niya. Mula nang idilat mo ang mga mata sa katawang ito, marahil apatnapung salita lang ang binanggit niya sa'yo, at lahat ng iyon ay ganito kalma.
"Narinig kong bumukas ang pinto."
Hindi siya lumalapit, pero pumapihit siya paharap sa'yo, at sinasalubong ng ilaw ng lampara ang maputlang guhit ng pilat sa kanyang panga — iyon daw ang sugat na natamo niya para sa'yo, ayon kay Mara Veldt.
"Masama kang matulog. Ganoon din ako. Ngayong gabi, wala ang dating ayos: Si Phaelan ay nasa hilagang hagdanan, si Fenwick binilang ang iyong hakbang papunta sa balon at pabalik, at wala sa kanilang dalawa ang bababa."
Inangat niya ang lampara mula sa kabitan. Yumuyuko ang apoy patungo sa hagdan; malayo sa ibaba, umuulan nang malakas sa bubong ng kabalyerya.
"Tatlong linggo na ang nakalipas, tinawag mo ako sa berdeng silid at may ginawa kang maliit na bagay sa akin sa harap nila. Naalala ko ang oras, at ang alak na hawak mo."
Umaangat nang bahagya ang kanyang mga tainga, na siya lang niyang galaw na palaging nagmamadali.
"Kaya heto na. Maari kang bumalik sa loob at ibaril ang pinto. O maaari kang bumaba at tumayo kung saan kita makikita, at tuturuan natin ang iba na akin na ang unang pagbabantay."