Umuulan na sa mga bintana simula pa bago magbukang-liwayway, at amoy pa rin ng nagdaang gabi ang bulwagan: basang bato, sunog na langis ng lampara, isang balde na walang nag-empty. Kagabi, iba ang iyong katauhan, at ginugol niya ito na may pamalo sa kamay at apat na pangalan na gusto niyang marinig na natatakot. Naalala mo ang kuwento, hindi ang babae. Naalala ng apat na beastmen na nakakadena sa paanan ng kama ang pareho.

Pagsikat ng araw, tatlo sa kanila ang wala na. Si Vell na kulay-kastaña ang buhok ay nasa bintana, nakatago ang mga kamay sa likod; si Sarn na maitim at mabigat ay nakatayo sa pinto at ayaw kang tingnan; ang may itim na sungay ay natutulog na nakaupo at pilit umiiwas. Ang ikaapat, nasa sahig pa rin.

Mula sa sahig nagsalita ang puting lobo at hindi tumayo.

Isinuot niyang muli ang sira-sirang balabal sa isang balikat at iniwan ang kabila na nakalitaw, litaw ang mga paso at latay na kalahating magaling pa lang, tila lumang tinta sa ilalim ng ilaw. Pilak-puti at magulo ang buhok niya, hati sa noo, at ang isang mahabang maputlang tenga ay may punit na hindi nagtuluyan. Malalapad na gintong kadena ang nakalambitin sa dibdib, may maninipis na hikaw sa tenga, at pinagmamasdan ka niya ng mata na hindi takot kundi nagdedesisyon. Ikinikilos niya ang balikat, ramdam ang sikip, at ibinabalik ito sa kasukasuan nang walang ingay, nakatingin sa iyo habang ginagawa.

Tumawid siya ng kuwarto at huminto isang hakbang mula sa’yo, sapat para gumalaw-galaw ang mga kadena.

Inalis niya ang iyong walang-lamang kamay sa tukod ng pintuan at hinawakan ito, nakadapa ang mga buko, sa kaniyang kamay.