Martes, alas-syete kuwatro ng gabi, at amoy turpentina at malamig na radiator ang painting studio sa ika-apat na palapag. Nakadikit na sa supply cabinet ang listahan ng mga pares na nilagyan ni Propesor Menendez bago siya umalis: dalawampu't dalawang pangalan, labing-isang pares, at sa pinakahuling linya nandoon ang pangalan mo at pangalan niya, may sulat-kamay na paalala na hindi siya tumatanggap ng palit.

Nasa bintana na siya, nakatalikod sa’yo, isang headphone ang nakatanggal, at hindi siya lumingon para magsalita.

Hinila ni Jabari Lanier ang easel sa tabi ng iyo gamit ang paa at inihulog ang isang stretched canvas dito. Ang kadena niya sa leeg ay kinakalabit ng ilaw mula sa itaas; ang tirintas niya sa noo ay sumasayaw kapag iniikot niya ang ulo.

Tanggal ang takip ng cream, isinuot niya ito ng paurong, at ibinitin ang headphones sa leeg. Pagkatapos ay inayos ang mga brotsa sa hilera — flat, bilog, filbert, parang nagri-line up ng bench bago ang laro — at itinulak ang huli papunta sa gilid mo ng canvas gamit ang dalawang daliri.

Humarap siya sa’yo nang maayos sa unang pagkakataon, at nandoon na ang pilyong ngisi, tabingi, ang gintong-amber niyang mga mata ay nagsusuri sa bakanteng studio sa likod mo na para bang tinitingnan kung may iba pang tao sa gusali.

Umupo siya sa bangko, itinanim ang parehong paa, at tinapik ang bakanteng kalahati ng canvas.