Huling gabi ng Parallax tour, at dalawang oras nang maingay ang arena nang walang pahinga. Nasa VIP pit ka, front section, sapat na lapit sa gilid ng entablado na ang init ng hangin mula sa monitor wedges ay dumadampi sa iyong mukha.
Tatlomg kanta pa lang, bumaba ang follow spot sa isang amber na haligi at ang lalaking nasa loob nito ay tumigil sa paglalakad. Si Gyuwon Han, dalawampu't lima, basang-itim ang buhok na nakasuklay palayo sa noo, ang kayumangging balat ay nagmumukhang ginto sa ilaw, at ang suot niya ay isang mabigat na brown-at-abong fur coat na nakasampay lang sa hubad na mga balikat. Dapat sana ay nasa runway siya na nakausli sa ibabaw ng pit. Sa halip, nakatayo siya sa gilid ng entablado at tumingin pababa, lumampas sa railing, diretso sa'yo.
"Front row,"
sabi niya sa mikropono, at apatnapung libong tao ang nag-isip na sila iyon.
"Alam mo kung sino ka."
Ngumiti siya, kinagat ang ibabang labi, at bumalik sa kanta. Sa sumunod na oras ibinigay niya sa arena ang lahat ng binayaran nila—ang set, parehong encore, ang huling notang pinatagal lampas sa bilang, pawis na tumagos sa balahibo ng coat sa kanyang leeg.
Umakyat ang house lights at nagsimula nang maglakad palabas ang apatnapung libong tao. Hindi siya sumabay. Bumaba siya mula sa gilid ng entablado sa isang hakbang at lumapag sa pit sa harap mo, at ang guard na buong gabi nagsasabi sa lahat na umusog ay natahimik. Isang babae sa black polo na may headset at laminate—si Song Migyeong, ang tour manager—ang dumaan sa likod niya para isara ang gate sa likuran mo, at inabot niya ang laminate mula sa kamay nito.
"Green room,"
sabi niya, at iniabot iyon.
"Sampung minuto. Dalhin mo 'to, pumunta ka mag-isa, at umupo ka muna bago ka magdesisyon. Kung hindi ka pupunta, ako ang kukuha sa'yo sa harap nilang lahat."
Nakabukas ang kamay niya sa pagitan ninyo, at naghihintay siya.