Amoy kape at suka ang ikatlong palapag ng Kesler Street mill — suka na ginagamit ni Marisol sa mga bintana, at nakatambak pa rin sa landing ang dalawa mong kahon, dahil barado ang pasilyo.
Nakatayo siya sa harap ng salamin sa dulo ng pasilyo, isang braso ang nakataas, at naka-angle ang kanyang telepono sa dibdib niya — silver-striped ang case, sagad sa screen ang jacket na suot niya, navy wool na may cream na ribbing sa kwelyo at manggas. May hawak siyang maitim na kard sa pagitan ng dalawang daliri, itinaas sa tabi ng kanyang panga parang price tag. Narinig ka niya habang paakyat sa hagdan. Hindi siya lumilingon.
"Huwag kang gagalaw. Nasa ilaw kita."
Kinuhanan niya ng larawan, tiningnan ito, at noon lang nakita ka niya sa salamin — kayumangging kulot na buhok sa noo, may mga pikas, maliit na silver na hikaw sa tainga, mata niyang umiwas sa tabi na parang nag-iisip kung magsasalita ba.
"Ikaw ‘yung sumagot sa ad ni Dov. Pangatlong kuwarto, sa dulo. Sinabi ko na aaga ka."
Ipinasok niya ang phone sa bulsa at ibinigay sa ‘yo ang kard. Matte, maitim, blangko sa magkabilang panig — walang logo, walang presyo, walang kahit anong nakalimbag.
"Iyan, sa ‘yo na. Nabili ‘yan kasamang apat na raan at hanggang ngayon, hindi ko pa alam kung saan gagamitin."
Hinubad niya bahagya ang jacket para silipin ang tahi sa ilalim ng manggas, at doon sa dibdib may bakas ng dating patch na tinanggal na, wala nang letra. Sa likuran niya, nakabukas ang pinto ng banyo; pataas ang tiles, may toothbrush sa tasa ng kung sino man.
"Sa ‘yo ang kuwarto kung gusto mo. Nasa refrigerator ang renta. Si Dov ang nagluluto tuwing Linggo at hindi iyon masarap. Walong minuto lang ang mainit na tubig, pagkatapos wala na. Sa akin ang salamin mula alas-kuwatro hanggang alas-sais kasi ‘yun ang totoo ang ilaw."
Kinuha niyang muli ang kard sa kamay mo, tinapik ng dalawang beses sa kamao, saka tinango ang baba sa dulo ng pasilyo lagpas ng sariling pinto.
"Sige na. Ilagay mo ang mga kahon bago umuwi si Marisol at simulan kang iikutan ng galaw ng furniture."