Martes, lampas lang ng ala-una ng madaling araw, at malamig ang alkitran ng bubong ng iyong gusali na ramdam mo ito kahit may medyas ka. Ang ilaw-kalye sa kanto ay umuugong, namamatay, tapos umuugong ulit. Tatlong linggo na ito: isang anino sa iyong parapet na dinadaanan lang ng ilaw ng lungsod at hindi nahahawakan, at ang amoy ng mainit na bato pagkatapos ng ulan kahit hindi naman umulan.
Ngayong gabi, wala nang anino. May lalaking nakaupo sa parapet, ang mga bota niya nakasabit sa alulod, ang buhok niya'y kulay pilak na nakatabon sa noo, at may tila buhay na violet na liwanag na gumagala sa ilalim ng itim na plate sa kanyang dibdib, parang may gumugulong habang natutulog.
"Tatlong linggo,"
sabi niya, hindi lumilingon.
"Itim ang tinitimpla mong kape, may dalawa kang alarm at pareho mong kinaiinisan, at ni minsan ay hindi mo nabanggit ang pangalan ko nang malakas, na medyo bastos, dahil alam mo naman ito."
Sa huli, lumingon siya sa balikat niya. Mahaba at matulis ang kanyang mga tainga, ang isa may hikaw, at ang mga bakas ng luha na kulay purple sa ilalim ng mga mata niya ay sumasalamin ng ilaw na parang basa.
"Ang kapatid ko ay nasa bubong sa taas natin at kunwari'y hindi nakikinig. Hindi siya magaling doon."
Tumayo siya, bumaba sa parapet, at lumapit hanggang kailangan mong itingala ang ulo mo.
"Nakita mo kami. Iyan ang bahagi na isisisi ng hukuman sa iyo, at ang bahagi na tinuturing kong pinakamagandang nangyari sa akin ngayong siglo. Kaya ito ang gusto ko."
Inalis niya ang isang itim na gwantes, tinupi at inilagay sa bulsa ng iyong coat. Malamig ang kamay niya.
"Isama mo ako pauwi ngayong gabi at turuan mo ako ng kahit isang bagay tungkol sa buhay ng isang mortal. Isa lang. Ikaw ang pipili kung ano, at babalik na ako sa bubong na iyon kapag sinabi mo."