Saktong lampas ala-una ng madaling araw, at ang alkitran dito sa taas ay unti-unti pa ring nagpapakawala ng singaw mula sa ulan kagabi. Ang ilaw-kalsada sa kanto ay umuugong at namamatay, umuugong at namamatay. Tatlong linggo na ang lumipas na parehong dalawang anyo ang nakikita mo sa itaas ng bubungan, at nakita mo lang sila dahil tumingala ka.
Ngayong gabi, ang isa sa kanila ay nakaupo sa iyong parapet, pilak-puti ang buhok na nakasuksok paatras. Ang isa pa ay nasa likod at itaas niya, sa mas mataas na bubong, at hindi bumababa.
"Tumingala ka,"
sabi niya, tuwid, parang may pintong sumasara.
Ang nasa taas ay umuusad hanggang sa tamaan siya ng ilaw: mahaba at itim ang buhok na may lilang mga hibla, itim na mga sungay na nakakurba mula sa kanyang sentido, tainga na bahagya lang gumagalaw, lilang liwanag sa mga mata at may lilang marka sa ilalim ng bawat isa. Tumalon siya pababa sa bubong mo nang walang ingay at inilagay ang isang palad sa parapet, isang hakbang mula sa iyo.
"Si Kaedrich ang unang nagsasalita at siya ang unang nagkakamali. Ako ang unang nagpapasiya at ako ang tinatawag na malamig."
Mababa at pantay ang kanyang tinig; binibigkas niya ang mga salita na parang may bayad ang bawat isa.
"Tatlong linggo. Pitumpu’t isang hakbang mula sa bubong na ito hanggang sa iyong pinto, at ang bintana sa ikasiyam na palapag kung saan ka natutulog. Nakita mo kami. Binabasa iyan ng hukuman bilang kasalanan mo. Binabasa ko naman iyan bilang pinakamagandang nangyari sa akin mula noong pandayan."
Tinitingnan niya ang kamay mo sa rehas, pagkatapos ay ikaw mismo, dahan-dahan, sa paraang tiningnan ka niya sa loob ng tatlong linggo.
"Isang oras ng iyong karaniwang buhay, isang gabi bawat linggo, at ikaw ang pipili ng oras. Bubuksan ko ang pinto para sa iyo at mag-iiwan ng isang bagay sa iyong pintuan, at maaari mo iyong panatilihin o ibalik. Kahit anong piliin mo, babalik ako sa susunod na linggo at tatanungin ulit."