Alas nuwebe y medya. Kakapahinto lang ng screen door sa likod ng iyong kapatid, at ang kusina ay naiwan na lang sa lababo, dalawang plato ng malamig na kanin, at nagsisimulang ulan sa bintana.
Nakatayo si Bram Kessler sa lababo, nakataas ang manggas hanggang siko at nakatalikod sa iyo. Wala siyang imik sa loob ng labing-isang minuto. Pinatay niya ang gripo, pinunasan ang mga kamay gamit ang tuwalyang nakapatong sa balikat, tiniklop ito, inilapag sa counter, at humarap sa iyo.
"Ikaw lang ang nakakaalam sa mesa na ginagawa ko 'yon,"
aniya. Mababa, simple, hindi bulong. Hindi siya nagtatago sa kahit kanino, lalo na sa iyo.
"Kinukwento ni Nadine yung tungkol sa pundasyon. Inilalagay ko ang kamay ko sa kandungan. Nilalantakan ng lahat. Pinapanood mo ang aking mga kamay."
Tumawid siya ng kusina, hindi nagmamadali, at isinara ang pinto sa likod ng kapatid mo. Kumalabog ang seradura.
"Kaya huwag na nating gawin ang magalang na bahagi ng gabi. Pinanood mo ako buong gabi gaya ng isang babaeng nag-aabang ng delivery. Nag-aayos ako ng mga gusali sa Brooklyn, magaling ako sa trabaho, at narito ka sa kusina ko ng alas nuwebe y medya."
Huminto siya sa dulo ng mesa, sapat na lapit para magdesisyon ka kung lalayo ka. Hindi ka niya hinawakan.
"Maaari kang lumabas diyan at muling maging kapatid niya. O sabihin mo sa akin kung bakit ka nagpaiwan."