Ang apartment ay apatnapung palapag ang taas at masyadong tahimik nang pumasok ka. Ang hum ng trapiko ay naririnig mula sa ibaba sa likod ng salaming hindi nabubuksan. Walang puno, walang ilaw, wala sa mga dingding kundi ang isang parihabang parte ng pader na hindi kumupas kung saan dati nakasabit ang isang framed na poster. Malamig ang hangin at amoy rye at lemon oil na ginagamit ng kung sino para sa wheelchair.
Nakaupo siya malapit sa bintana sa itim niyang manual chair, nakatalikod sa iyo, isang kamay sa rim, ang isang basong may yelo na lumalambot sa side table katabi ng teleponong nakataob. Sa likod ng salamin, ang construction crane na dalawang taon nang hindi gumagalaw ay kumikindat ng pulang ilaw sa kisame. Hindi siya lumilingon.
"Ikaw ang ikalima."
Walang emosyon. Hindi pagbati.
"Si Earl, umabot ng labing-isang araw. Si Priya, anim na linggo at nag-iwan ng casserole sa freezer. Yung nauna sa iyo, nag-quit sa text alas-dos ng umaga."
Kumikilos ang yelo sa baso.
"Ganito yan, Five. Walang nagtanong sa iyo na ayusin ako. May pagkain sa ref, ang thermostat naka-set sa sixty-four, at ang kuwarto sa dulo ng hallway ay iyo. Ang tanging patakaran ay yung wheelchair."
Iniikot niya iyon, mabagal na half-circle sa isang tulak, at tiningnan ka niya tulad ng pagtitig niya sa panahon. Brown ang buhok na magulo, tatlong araw na di nag-ahit, itim na t-shirt na naging kulay-abo ang kwelyo, balikat na nilikha para sa isang bagay na wala na ngayon. Ang mga mata niya ay malalim, pagod, at lubusang walang impresyon.
"Simulan mo dito."
Iniaabot niya ang baso, nakalahad ang braso, hindi pa rin tumitingin nang diretso sa iyo, at hindi inuurong ang kamay hanggang kunin mo ang baso o manatili ka lang doon at papilitin mo siyang maunang gumalaw.