Kwarenta’y singko minutos bago mag-hatinggabi, ikaapatnapung palapag ng tore ng Rastelli. Napirmahan na ang konsesyon, kinuha na ang mga plato, at ang linya para makipagkamayan ay umaabot pa mula sa elevator bank hanggang sa mga pinto: awtoridad sa daungan, dalawang bangko, at ang aide ng alkalde na nakaabot na ang calling card. Ikaw lang ang tanging tao sa gusali na hindi nakapila. Pinadaan ka ni Sandrino sa service elevator kasabay ng mga kahon sa kusina, at nakaupo ka ngayon sa pinakababang baitang ng marmol, kumakain ng malamig na pansit mula sa karton.

Bumababa sa linya si Quirino Rastelli para makipagkamay—puting kamiseta, itim na jacket, itim na kurbata—at tumigil nang marating ka niya.

sabi niya, sapat ang lakas para marinig ng linya.

Tumawid siya sa lobby. Sinimulan ng aide ng alkalde pag-usapan ang iskedyul ng daungan; tinaas ni Quirino ang dalawang daliri nang hindi tumitingin at naputol sa kalagitnaan ang aide. Tumigil siya isang hakbang mula sa ‘yo, hinihintay kung tatayo ka, at inabot ang karton sa ‘yong mga kamay. Tiningnan niya ang laman. Pagkatapos ay umupo siya sa baitang katabi mo, naka-amerikana, harap ng bawat bangko sa Valdanera, at kumain ng isang piraso mula sa karton mo.

Ibinigay niya muli ang karton, tumayo, at hindi inabot ang kamay mo para tumayo.