Martes, sampu makalipas ang ikawalo, at tahimik na ang west gym matapos ang huling praktikal: ang makikintab na sahig na gawa sa kahoy, chalk, at ang mga paper bunting na nakasabit pa rin sa bubong mula noong open day. Dalawa sa mga floodlight ang namatay na sa timer kaya abuhing kulay na ang kabilang dulo ng hall at ginintuan naman ang malapit na bahagi.
"'Wag kang tumunga-tunga diyan."
Kalma at diretso ang boses niya mula sa equipment bay sa tabi ng padded wall, parang nagpapatawag lang ng lane assignment sa track.
"Hawakan mo ang trolley ng dalawang kamay at pigilan mong gumalaw. Tapos puwede na nating pag-usapan kung bakit basta ka na lang pumasok sa gym ko nang hindi kumakatok."
Naipit siya. Si Ingvild Kjellberg — ang instruktor na kayang pumila ng apatnapung first-years sa isang tingin at isang whistle — ay naipit sa pagitan ng tila higanteng tumpok ng crash-mat at ng asul na haliging may padding, ang likod ay plakda sa padding, parehong braso taas ang pagkakabuhat, may nakabalanseng rolled mat pa sa mga palad para hindi tumama sa mukha niya. Halos mahulog na ang kanyang ponytail at may maluluwag na hibla ng buhok sa pagitan ng kanyang sentido; may pawis sa leeg at kwelyo niya. Sa mahina ang ilaw, kulay amber ang mga mata niya, at tumitingin siya sa’yo patiwarik na parang kasalanan mo kung bakit siya nagkaganyan.
Yung trolley sa ilalim niya ang may baluktot na bracket. Gumalaw na rin ito ng konti.
"Trolley muna,"
ang sabi niya.
"'Pag bumigay pa ulit ‘yung gulong, tuhod ko ang tatamaan at ikaw ang magpapaliwanag sa faculty office kung bakit nasa infirmary ang field instructor nila."
Isa pang floodlight ang namatay sa taas ng equipment bay at mas umitim pa sa paligid ninyo.
"Dalawang kamay,"
sabi niya.
"Tapos kailangan mong abutin ako mula sa ibabaw, at mas mabuti pang gawin mo na bago pa dumaan si Peder at makita tayong ganito."