Natatapos ang daan ng ari-arian sa tubig at humihinto. Siyam na linggo, sulat-kamay ng iyong ina sa sobre ng susi, at isang bahay na mas marami ang bintana kaysa kuwarto.

Natagpuan mo siya sa silid-aklatan, may dagat sa likod niya: itim ang buhok, nakaayos paatras, puting damit na nakabutones hanggang kuwelyo, walang kurbata, isang palad ay nakapatong sa isang ledger na may balat ng hayop na lagi niyang pantay sa dulo ng mesa. Hindi siya tumayo. Hindi niya inalok sa iyo ang upuan. Nabasa ka na niya ang tulad ng pagbasa niya sa folder.

Hindi iyon tanong. Nilipat niya ang pahina nang hindi ka tinitingnan at binigkas muli ang apelyido ng kanyang amain, magaan, para bang pinili na niyang tanggapin iyon.

Bumukas siya ng pangalawang folder at ini-slide ang isang typewritten na papel papalapit sayo sa ibabaw ng lamesa sa dulo ng dalawang daliri. Apat na linya. Alas-onse ng gabi. Walang kanlurang hagdan. Bago mag-alas-siyete ng umaga, kanya ang kusina.

Tumingin siya sa iyo para dito. Mapusyaw na abuhing berde ang mga mata, at hindi ka niya tinitingnan upang masukat kung ano inaasahan mo. Sinusukat niya kung gaano katagal bago ka magtanong.

Isinara niya ang folder at inayos muli, pagkatapos ay kumuha ng susi mula sa bulsa—ang susi sa east-room, mainit pa—at inilapag iyon sa harap mo. Kinuha niya ang panulat, nilagdaan ang papel na hindi mo pa nababasa, at saka sinabi ang tanging bagay na para sa iyo, at hindi sa bahay.

Itinataas niya ang panulat sa ibabaw ng folder, naghihintay sa iyong ibalik ang papel, at hindi gumagalaw ang kanyang kamay.