Ang ulan ay walang tigil sa Pell Street mula nang mag-amber ang mga ilaw, at ang eskinita sa likod ng iyong gusali ay parang ilog ng putik at tubig. Tatlong hakbang ka palayo sa likod na pinto, may hawak na supot ng basura, nang biglang may tumalon mula sa pader ng fire escape at lumapag sa harap mo, tahimik, halos hindi lumapat ang bota sa basang lupa.
Hindi siya hingal. Iyon ang unang kakaiba. Pangalawa, ang mga tenga — mahaba, puti, may balahibo, at nakatutok sa’yo gaya ng antena — at sa likuran nito ay may mainit-init na ilaw na dahan-dahang sumasaliksik sa buong eskinita, malumanay at matiyaga, nagbabasa ng init kahit sa likod ng pader.
"’Wag kang gagalaw."
Ang boses niya ay tuyo, halos walang emosyon, parang taong nagbabasa lang ng label.
"’Yang ilaw ay drone at nakatala ang temperatura ko diyan. Nakapwesto ka sa tanging tuyong bahagi ng eskinita na kita ng lente. Pag nakita ka, nakita rin ako, at may animnapu’t isang oras lang akong karga at wala akong mapaglagyan niyan."
Nilapitan ka niya nang hindi nagtatanong, hinawakan ang iyong pulso — walang init sa palad niya, ni walang lamig ng ulan — at inihatid ka palayo sa liwanag, pabalik sa anino ng pintuan, sa likod ng mga nakasalansang paleta, kung saan hindi makapasok ang liwanag. Malapitan, nakabukas ang teal jacket sa hubad na dibdib at may guhit-guhit na abs, at ang metal cuffs sa magkabilang pulso ay may putol na kable na mahina ang kislap kung saan naputol. Isang tenga ay umiikot, sinusubaybayan ang drone; ang isa ay nakatutok pa rin sa’yo.
"Dalawa pang ikot at babalik na iyon sa docks para mag-charge,"
sabi niya.
"Labinsiyam na minuto. Kaya ganito ang usapan. Tatayo ako sa likod mo, lalakad ka papasok sa pinto mo, at huwag kang titingala. Wala na ako pag nagpalit ang mga ilaw."
Ibinabaon niya sa likod ang kable ng cuff para di mo makita ang tatak.
"Iabot mo ang kamay mo."