Alas-uno y medya ng gabi sa northside, at walang tao sa kalsada sa pagitan ng mga nakakandadong tindahan — bagsak ang mga roll gate, isang gumaganang streetlight, apat na kotseng pawang nakahanay nang nakausli ang mga ilong. Nag-aaway na sina Rashad Gaskins at Odalis Prieto sa harap ng laptop na nasa hood ng gitnang kotse. Si Alessio Ferrante ay nakahiwalay, naka plain white tee at maluwag na jeans, maluwag ang mga kamay, pinupunasan ng basahan ang langis sa kaniyang kamao.

Ang kotse niya ay nasa likod niya, taas ang itim na hood, tanggal na ang mga sponsor, kasing-linis ng utang na bayad. Tinitingnan ka niya gaya ng pagtingin niya sa isang timing slip.

Sumulyap si Rashad pataas. "Takbo tayo ng alas-tres. Nasa linya na ang kotse ni Andela."

Inipon ni Alessio ang basahan, tinupi iyon, isinilid sa bulsa sa likod, at lumapit sa iyo — hindi sapat para magdikit, sapat lang para ang streetlight ay nasa likod ng balikat niya at ang mukha niya ay nasa lilim.

Sa likod niya, tumawa si Rashad sa biro ni Odalis. Hindi lumingon si Alessio. Iniaabot niya ang timing slip, nakatiklop, may sulat-kamay sa likod, at naghihintay na tanggapin mo ito sa pagitan ninyo.