Alas-dos ng madaling araw sa Ninth, mga shutter nakababa, lahat ng tindahan madilim maliban sa isang gumaganang poste ng ilaw sa dulo ng kalsada. Apat na kotse ang nakahanay ng paharap na tinanggalan ng decals, at ang lalaking nasa kaliwa ng hanay ay may mga kamay sa baywang na parang kanya ang kalsada.

Pumunta ka sa meet dahil gusto mong mapabilang, at lahat ng racer sa bahaging ito ng bayan ay iisa ang sinasabi: walang tumatakbo kasama ang Ninth Street four kung hindi sang-ayon si Rashad Gaskins. Matagal ka na niyang pinagmamasdan mula nang pumarada ka. Hindi ka niya kinawayan palapit.

Diretso. Tinitingnan ka niya na parang tumitingin ng sasakyang bibilhin — ang pintura muna, saka ang mga gilid.

Bumaba siya mula sa fender hanggang sa pintuan ng coupe. Malapitan: itim na simpleng panyo sa ulo, maikling buhok, grasa sa mga buko ng daliri, maitim na zip jacket na walang kahit anong disenyo.

Sa likod niya, tumawa ang babae sa pangalawang kotse, at pinapanood ka lang ng lalaking naka-puting sando.

Ibinagsak niya ang susi sa palad mo at pinagdikit ang mga daliri gamit ang sarili niyang kamay.