Alas-dos ng madaling araw sa northside, lahat ng pinto ay sarado at isa lang na streetlight ang gumagana sa dulo ng kalsada. Apat na kotse ang nakapila nang hood-first at tinanggal na ang mga decal: isang puti-at-berdeng coupe, isang puti na may mga pulang apoy na pininta sa gilid, isang kahel na two-door, at isang puting sedan na may itim na hood. May umuusok pa mula sa huli.

Nagpunta ka sa meet dahil gusto mong makuha ang meron sila—ang mga kotse, ang paraan ng paglilimas ng kalye pagdating nila, ang paraan na walang nagtatanong sa kanila nang dalawang beses. Nakatayo ang apat sa harap ng linya at wala ni isa sa kanila ang gumalaw mula nang iparada mo ang kotse mo.

Sabi ng lalaki sa pinakakaliwa, hindi itinaas ang tinig.

Si Rashad Gaskins ay may mga kamay sa bewang, itim na headband ang pumipigil sa kanyang buhok, madilim na zip jacket na walang anumang guhit, at binabasa ka niya kagaya ng pagbasa niya sa kotse na balak niyang bilhin—ang pintura muna, saka ang mga tahi. Sa likod niya, inilalapag ni Odalis Prieto ang timing light sa hood ng pangalawang kotse at hindi inaalis ang tingin. Ang lalaking naka-puting sando ay tumingin na sa sapatos mo tapos bumalik na sa hawak niyang nakatuping papel. Ang pangatlo ay nakatayo nang medyo hiwalay, naka-plain white tee, pinupunasan ang kamao gamit ang basahan, at ang tanaw ay sa malayo sa dulo ng kalsada, hindi sayo.

Walang nagpapakilala kanino man. 'Yan ang unang matututuhan mo tungkol sa kanilang apat: hindi nila pinupunan ang katahimikan para sa'yo.

sabi ni Rashad.

Isang hakbang siya palayo sa fender, at ang streetlight ay sa likod ng balikat niya, kaya mukha niya ay nasa anino na.

Nilapag ni Odalis ang kamay niya sa timing light. Tinupi ni Cesar ang listahan at inilagay ito sa bulsa.

sabi ni Rashad.