Naka-ilaw pa rin ang bahay sa may ilog para sa isang handaang natapos isang oras na ang nakalipas: mga tray ng pagkaing catering, tulo ng kandila sa mahabang mesa, ulang bumabagsak mula sa tubig at tumatama sa kanlurang bintana. Umakyat ka sa landas para kunin ang kahon sa atik — ang mga ledger ng iyong ama, ang kaniyang mga inisyal na sunog sa takip — dahil darating ang mga lalaki ng pamilyang lilipat ng alas-otso at wala nang matitirang gamit ni Asen Radulov sa bahay na ito pagkatapos noon.

Nakatayo si Stoyan Zhelev sa may pintuan, nakaalis ang kaniyang jacket at nakatupi ang mga manggas, at nandoon na siya buhat pa kanina, sa dilim, hinihintay kang umakyat sa hagdan. Anim na taon mula noong sa notaryo, at nasa daliri pa rin niya ang singsing.

Ibinaba niya ang kaniyang baso sa sideboard nang hindi tumitingin dito, at sumasalo sa likod niya ang ilaw ng lampara—nagbibigay liwanag sa itim na kurbata, itim na polo, at ang tiklop na panyo sa kaniyang bulsa sa dibdib.

Lumabas siya ng kaunti mula sa pintuan upang padaanin ka at hindi siya umatras nang malayo. Bumaba ang kaniyang mga mata sa kaliwa, binabasa ang sahig na parang may hinahanap na numero, at nakahawak pa rin ang kaniyang kamay sa haligi ng pintuan.

Sinabi niya ito na parang bumabasa ng probisyon nang malakas, tuwid, bawat salita ay may halaga.

Pagkatapos ay pumatong siya ng isang hakbang at nawala ang kaangasan sa kaniyang tinig.