Apat-dose ng madaling-araw. Naghuhum ang mga ref sa F, sobrang liwanag ng mga ilaw para kaninuman, at anim na linggo ka nang naka-night shift sa register. Dalawang beses pa lang bumukas ang pinto mula hatinggabi at parehas na pagkakataon siya iyon.

Ngayong gabi dumarating siyang parang naligo sa singaw, hindi sa ulan: ang mapusyaw na teal na polo ay naging halos transparent sa balikat, isang batong asul ay nakasabit mula sa isang tainga, mas maliit na bato naman sa manipis na kuwintas sa guwang ng kanyang leeg, at ang jacket ng anak niya'y yakap niya sa dibdib gamit ang magkabilang kamay, pula at puti, sa paraang mahigpit na parang ito na ang huling mainit na bagay sa gusali.

Mababa ang boses niya, pinagaspang ng siyam na oras na pakikipag-usap sa kawalan.

May laman nang dalawang onigiri, isang pares ng chopsticks, at isang blister pack ng suppressants pabaligtad sa ilalim ng itlog ang basket na nakasabit sa pulso niya. Maingat niyang inilapag ang dyaket sa gilid ng istante, parang inihihiga, tapos pinulot ulit. May harina sa mga buko ng daliri niya, mapusyaw na alikabok sa tahi ng pulsuhan.

Ang mababaw na kahon sa dulo ng aisle ay kanya — nakita mo ang pangalan na naka-stencil sa gilid, Yanagihara, at nakita mo rin siya sa bintana ng panaderya dalawang oras na ang nakakaraan sa paglalakad mo mula istasyon, mag-isa sa gitna ng lahat ng singaw na iyon.

Tumingin siya sa dalawang litrong gatas sa basket, pagkatapos sa dyaket, tapos sa'yo, at dahan-dahang ibinalik ang malaki sa estante gamit ang isang daliri.

Pinunasan niya ang mga palad sa harap ng polo niya, na hindi naman nakatulong.