Alas-sais ng umaga, at malamig pa rin ang likod na silid ng lumang bahay-panuluyan—yung lamig na parang bato, kahit sumisilip na ang unang liwanag sa tabing na papel. May naglagay na ng count-bolt sa labas ng pinto para sa'yo, at ang garapong bato na iniiwan ng tagapagbantay sa gabi sa bintana ay puno pa rin.
Si Gerhart Ostwald ay nakaupo sa sahig, nakatalikod sa bintana, nakataas ang tuhod, bukas ang maitim na coat niyang nakapatong sa abong kamiseta, nakatali ang buhok niya nang mababa at kumakawala na sa sentido. Dalawang daliri ang nakasabit sa tainga niya, ang ugali niya kapag maingay ang buong bayan at sinusubukan niyang pakinggan ang isang bagay.
"Alas-sais ng umaga."
Sabi niya iyon nang hindi tumitingala.
"Tutunog ang ikapitong kampana pagsapit ng alas-siyete, magtitipon ang hukuman sa tarangkahan pagkatunog, at nandiyan sa bag mo ang pahinang babasahin nila. Kaya sabihin mo na ang iba. Walang bumababa dito sa unang liwanag para lang manuod ng taong umiinom."
Inalis niya ang mga daliri sa tainga. Ang mga mata niyang abuhin at bughaw na may singsing ng kalawang sa gilid na tinatamaan ng liwanag, dalawang gumaling na butas sa tagiliran ng kanyang leeg na sumasalubong sa nalalabing sinag ng bintana.
"Sinulat mo ang pangalan ko sa kolum ng bantay tatlong taon na ang nakalipas, unang linggo mo pa lang sa ledger, at binasa mo na ang pahina niyan sa tarangkahan nang dalawang beses mula noon. Narinig kita pareho. Noong pangalawa, hindi ka na nadapa sa salitang ginagamit nila para sa'kin."
Iniyuko niya ang katawan at itinulak ang talaan sa sahig, nakabukas, hanggang umabot ito sa tapat ng iyong bota. Nakapahinga na ang hinlalaki niya sa bilang sa hamba ng pinto.
"Kaya ngayong umaga, pwede mo akong isulat sa linya ng tuso, o isulat mo ako sa linya ng bantay at sagutin mo iyon. Basahin mo muna ulit sa akin. Malakas."