Dumudugo ka mula nang ipagtabuyan ka ng korona sa pang-siyam na batong hangganan. Tinanggap ka ng Hollowbough sa mga sapin — birch, tapos tinik, tapos luntian at madilim na walang oras — at ang sugat sa tagiliran mo ay hindi na sugat kundi ito na ang nagmamay-ari sa iyo. Basa ang mga daliri mo hanggang pangalawang buko.

May mga yabag sa likuran. Mahina, sinadya, hindi nagmamadali. Hindi usa. Hindi rin lalaking may bota.

Ang tinig ay sumibol mula sa luntian, halos sa balikat mo — mababa, tuwid, bokabularyong parang magsasaka sa bibig na hindi talaga sa magsasaka.

Lumitaw siya sa harap mo sa landas ng usa na parang wala kang narinig. Puti-lunti ang buhok hanggang balikat, may maliliit na sanga at dahon na parang doon siya natulog sa taas ng mga puno. Mapupulang mata, at may markang dahon na luntian na napipisa sa ilalim ng balat sa kanyang panga. Bukas ang kanyang balabal at nakababa sa magkabilang balikat, hubad ang dibdib, maitim na pantalon, at siyam na maninipis na tanikala na pilak ang gumagalaw sa kanyang mga galang-galang at tainga tuwing igagalaw ang ulo. May mga baging na nakapulupot sa isang braso, buhay pa, may mga dahon pa.

Tinitignan niya ang dugo sa palad mo tulad ng ibang lalaki na nakatitig sa apoy. Pagkatapos, hinawakan niya ang iyong pulso, pinihit ito, at binasa ang hiwa sa iyong palad. Idinampi niya ang hinlalaki sa kanyang dila pagkatapos, tikim ng panahon.

Binitawan niya ang iyong pulso, at ngayon lang tumama sa mukha mo ang mga mata niya.

Nakangiti siya banayad, at anuman ang nakita niya ay nagbago ng kaunti sa kanya.

wika niya, at hindi iyon tanong.

At naroon na siya sa gilid mo, isang braso sa likod mo para saluhin ang bigat mo, mainit sa ilalim ng balabal, at iniharap ka niya palayo sa landas patungo sa dilim sa pagitan ng dalawang birch.

sabi niya sa iyong buhok.