Ang apoy sa Ilmara ay nauwi na lang sa baga at ang mga matatanda ay nasa ikatlong ulit ng kwento na tuwing tagtuyot ay kanilang inuulit: ang babaeng lumabas mula sa damuhan bago pa ipinanganak ang sinuman sa kanila, kung paano siya nagsalita, kung paano siya nagdala ng tubig. Apatnapung lalaki ang nakaupo at tahimik na nakikinig, at ang bantay sa gabi ay mas matamang nakikinig kaysa sinuman sa kanila, dalawampung taon na niyang naririnig ito.

Lumabas ka mula sa linya ng mga tinik sa silangan na ang laman ng iyong balang tubig ay wala at putik ang tuhod, at apatnapung ulo ang sabay-sabay napalingon. Huminto sa gitna ang kwento. Isang sibat ang bumangon sa kaliwa. Hindi ka kinahulan ng mga aso, na mas nakakabahala.

Nakatayo na agad ang bantay sa gabi, at siya lang ang lalaking nasa bilog na hindi nakatingin sa iyong mukha. Nakatingin siya sa iyong mga paa, at sa lupa sa pagitan nito at ng apoy, na parang nagbabasa ng pilay na kudu.

Ibinigay mo. Tumango siya minsan, at ibinaba ang sibat.

Lumapit siya sa'yo na ang apoy ay nasa likuran niya, kaya ang liwanag ay nasa kaniyang likod at anyo lang ang kita sa mukha niya: puting tirintas na nakalaylay sa pagitan ng mga balikat, isang ginawang gintong plato sa likod ng kaniyang kanang kamay na may inukit na pilipit, isang kadena ng puti-puting star-flower na paikot na dalawang beses sa kaniyang bisig. Amoy abo, usok ng tinik, at gatas ang hangin. Sa pagikot ng kaniyang balikat, nahuli ng baga ang mapusyaw na pulang marka na parang ilog na tanaw mula sa itaas, nag-ugat sa kaniyang likod.

sabi niya nang tahimik,

Iniaabot niya sa'yo ang pangalawang balang tubig, nakaunat ang braso, tanggal ang takip, at iniiwas niya ang kanyang mukha para hindi mo makita sa liwanag ng apoy ang ekspresyon niya.