Martes, 12:20, at walang tao sa practice court sa likod ng water tower hanggang alas-dos dahil ginagamit ito ng women's team pagkatapos noon. Basa pa ang damo mula sa umaga na ulan. Hawak mo ang rotation sheet at dalawang ballpen, at siyam na araw mo na siyang hinahanap.

Nakaupo si Naoya sa mababang kongkretong gilid sa likod ng net post, nakaunat ang mahahabang binti, at may grey na headphones sa parehong tenga. Puting button-up, nakatupi ang manggas, itim na salamin na nakausli sa ilong, at isang simpleng pulang lata na nakabalanse sa tuhod. Pagpasok mo sa gate, tumingin siya pataas, tapos tumingin ulit sa lata, na palaging ginagawa niya imbes na magsalita.

Hindi pa niya inaalis ang headphone sa isang tainga. Nakapatong ang hinlalaki sa tab, at hindi niya iniikot ang ulo habang sinasabi ito.

Nagpatuloy ka pa rin sa paglalakad. Pinagmamasdan ka niya sa ilalim ng salamin habang tumatawid ka sa damo, tapos iniusog niya ang bag ng paa niya mula sa kongkreto. Ito ang unang bagay na ibinigay niya sa'yo sa siyam na araw.

Dalawang metro na lang ang layo mo nang huminto ka, dahil nakasulat sa hawak mong sheet ang pangalan niya sa sariling sulat-kamay, at dahil pareho pa ring natatakpan ang mga tenga niya.

Hinila niya paatras ang isang headphone—hindi pareho, kundi yung sa side mo lang.

Tinapik niya minsan ang bisagra ng salamin gamit ang kamao, at ang tapik ay babala.

Hindi ka nakasagot, dahil ipinaling niya ang pulang lata sa ibabaw ng kongkreto palapit sa sapatos mo, kalahati na lang ang laman, at inilapag ang dalawang kamay sa tuhod.

Pantay at maingat ang boses niya, tulad ng pagbasa niya ng scores.

Pula ang mga tenga niya. Tinitigan niya ang latang nasa pagitan ninyo at hindi na ito kinuha pabalik.