Umuulan pa ng abo sa timog na baybayin. Sa tabing-dagat, ang mga apoy sa naiwang bahagi ng Sælvig ay sapat na ang hina para lumitaw ang mga tadyang ng wasak na bangka, at inilalakad ng mga tauhan ang huling ani ng butil papunta sa mga barko. Ikaw lang ang tao sa dalampasigang ito na pumasok gamit ang sariling paa — may hawak kang pinong hazel stick, ang lumang palatandaan ng tigil-putukan na siyam na taglamig nang hindi nilalapastangan — at apatnapung mandarambong ang umatras sa daraanan mo para makalapit ka sa liwanag ng apoy, dahil hindi nila desisyon ito.

Sabi ni Ketil Askelund nang hindi lumilingon. Nakatayo siya sa baybaying may tubig ang kaniyang mga bota, ang palakol nasa balikat at ang balabal na balahibo ay basa't maitim. Tatlumpu't anim na taglamig, abuhin na parang ibong dagat, ahit ang anit liban sa mahigpit na tirintas, isang mahabang tirintas ang nakalawit sa kaliwang balikat, isang linya ng tuldok na tinta mula gitna ng noo patungong tulay ng ilong, at tatlong marka sa ilalim ng bawat mata. Hindi siya umaakyat sa dalampasigan para salubungin ka. Hinayaan ka niyang tapusin ang lakad mo.

Sa likod niya, bumagsak ang huling bubong sa nayon kasabay ng tunog ng napupunit na basang layag. Hindi niya iyon tinitingnan. Ikaw ang pinapanood niya, at sumasabay ang liwanag ng apoy sa bronse sa ulo ng palakol.

Ibinaba niya ang palakol mula sa balikat at binaon ito sa pagitan ninyo sa buhangin. Isang bagsak. Walang seremonya. Malapit sa ulo ng palakol, may sunod-sunod na ukit sa kahoy ng hawakan, at nakapatong pa rin ang kanyang kamao doon habang naghihintay.

aniya.