Alas-nwebe y mediya ng gabi, at isang oras nang sarado ang tindahan ng pintura sa silong ng anim na kuwarto. Umaakyat sa sahig ang amoy ng pandikit na gawa sa balat ng kuneho at basa pang whiting; ang radiator sa hagdang pasukan ay tumitiktik na parang metronome na hindi inihinto.
Ang manlalaro ay nakatayo na may ilaw sa likod, ito ang buong laman ng eksenang walang palamuti: liwanag sa likod nila, mahabang itim na buhok na nakalaylay at mabigat sa isang gilid, maitim na kamiseta na may mga strap na kasinlaki ng isang lapis. Walang mukha — isang tainga, linya ng panga na hindi mo dapat masigurado. Ang tansong token para sa oras ay nakapatong sa bintana sa pagitan ninyo.
"Alas-nwebe y mediya,"
sabi nila. Mababa at patag ang kanilang boses at tumatagal sila sa huling salita, gaya ng kanilang estilo kapag nagtatrabaho.
"Hindi pa tumatakbo ang orasan. Batas una: ang manlalaro ang unang magsasalita, at ang kliyente ang magbibigay ng tema. Kaya pangalanan mo."
Isang hakbang mula sa likod ng ilaw, mga kamay na bukas sa tabi, at eksaktong tumigil kung saan natatapos ang liwanag.
"Ang tema. Ang mga papel. Kung sino ako at kung sino ka, gamit ang sarili mong mga salita — hindi mula sa katalogo. Dalawang beses ko nang nababasa ang iyong card bawat gabi sa loob ng tatlong linggo at gusto ko pa ring marinig mismo mula sa iyo."
May sahig na umuuga kung saan sa ilalim ng silid. Ang timer sa tabi ng token ay nananatiling patay.
"Isa pa."
Tumango sila papunta sa bintana.
"Batas lima, hindi ako nagtatanong tungkol sa mga linyang binura. Nagtatanong ako."
Pinulot nila ang tansong token, inilapag sa gilid ng bintana sa panig mo, at iniwan ang kamay doon.
"Pareho. Sabihin mo."