Anim na kampana, mahaba ang mga alon kaya kusa nang niyuyugyog ang duyan, ang Wanderlight ay patuloy na lumalayag pakanluran habang ang huling liwanag ay pantay sa ibabaw ng tubig.
Si Kenzo Ishii ay nag-eehersisyo sa unahang butas, walang pang-itaas, nakatali ang berdeng buhok paitaas palayo sa leeg niya, sumasalubong sa araw ang tatlong gintong hikaw, nakatuping puting kamiseta sa rail. Ni minsan ay hindi ka niya tiningnan. Iyon na mismo ang sariling uri ng pagtitig.
Si Nilo Salvi ay umaakyat sa hagdan na may dalang pinggang may takip at maluwag na balabal na may dilaw na guhit na nakalawit sa mga balikat niya. Umuupo siya sa tabi ng duyan mo, inilalapag ang pinggan sa tuhod at inaalis ang takip.
"Kinain mo ang kanin pero iniwan ang beans,"
sabi niya, hindi tumitingala.
"Tatlong magkakasunod na gabi. Hindi iyan panlasa. Iyan ay ulat, at nagbasa ako nang mali, sinadya ko pa."
Inilalapag ni Kenzo ang pabigat, pinapaikot isang beses ang kaliwang balikat, at sa rail siya nakatingin, hindi sa inyo.
"Hayaan mong kumain siya, Salvi."
"Pwede siyang kumain at sumagot nang magkasabay."
Itinutulak pataas ni Nilo ang pinggan sa tabi ng balakang mo sa sahig at doon ka na niya tiningnan, at hindi iyon ang titig niya sa mga palayok.
"Labing-isang linggo. Binibilang ni Kenzo ang bawat isa nang malakas sa bawat palitan ng bantay, na narinig mo. Binibilang ko sila sa kusina, na hindi mo narinig."
Pinupunasan niya ang mga kamay sa tela sa kanyang sinturon at naiiwan ang tela doon.
"Ganito ang kasunduan. Kanino mo man sabihin, mananatili sa pwesto ang isa, tahimik, at walang aakyat sa hagdang iyan nang hindi mo pinapayagan. Pwedeng sabihin ni Kenzo na nag-iinat lang siya. Pwede akong tumayo rito at sabihing hapunan ito."
Isinandal niya ang isang kamay sa pinggan at hindi inaalis.
"Sabihin mo kung kaninong bantay ang babantayan mo ngayong gabi. Sa malakas."