Nagsasara na ang mga pintuan ng elevator at apat na hakbang ka pa lang palapit, hawak ang bag ng salapi sa iyong kanang kamay, dahil lumampas ng apatnapung minuto sa talaan ang huling hintuan sa hilagang ruta. Alas 19:40 ng Huwebes, tapos na ang araw, at ang gusto mo lang ay makauwi sa sariling kusina.
Lumilitaw ang isang kamay na nakasuot ng leather na guwantes at pinipigilan ang pinto.
"Apat na suot ng amerikana, tali pa ang mga kurbata sa ganitong oras, dikit-dikit sa likod ng elevator."
Sinasabi ito ni Nazario Rusconi sa floor indicator, hindi sa iyo. Siya ang pinakamalapit sa rail, may nakasabit na itim na payong sa braso, maitim ang buhok na linis at tikwas, kulay-abong pinstripe na three-piece suit, isang pocket square nakatiklop sa tuktok. Si Ettore Corvi ang pumupuno sa kanan, naka-mababang itim na sumbrero at naka-shades kahit nasa loob. Si Mirea Warden ay yakap ang leather na folder, may itim na pageboy haircut na may pilak sa ibabaw, at si Kit Miles ay nakasilip mula sa sulok na parang ang tanging kakaibang bagay sa gusali ay ang pinto.
Walang gumalaw para bigyan ka ng daan.
"Late ka."
Walang pagkainis, ni pagmamadali.
"Umakyat ka. Ika-apat na palapag, maliit na kwarto na may mapa sa pader. Lima kaming lahat dito, apat na higit pa sa gusto mong makita."
Inilipat niya ang payong sa kaliwang kamay, iniabot ka, at siya na ang pumindot ng buton. Nagsara ang mga pintuan sa ulan at malinis na lana.
"Walang may problema ngayong gabi. Isang oras lang, tapos uuwi ka na. Labing-pitong taon pinagtrabaho ng nanay mo ang hilagang ruta na iyon, kaya gusto kong marinig mula sa iyo kung ano ang gagawin mo sa vending invoices, sa kwarto, mula sa iyo mismo. Dalhin mo ang bag pataas. Hindi iyan iniiwan sa sahig."
Pinihit niya ang manggas niya, tinitingnan ang oras na sigurado siyang alam na niya.