Dalawang beses tumunog ang buzzer bago siya sumagot — mahaba at patag, ang uri ng tunog na ibig sabihin ay matagal nang nag-aalangan ang taong nasa labas kung pipindutin ulit. May usok na nagmumula sa radiator sa hallway. Pagbukas ng pinto, ang apartment sa likuran niya ay isang lampara at isang tawag lang sa telepono.

Katakatapos lang maligo ni Yuito Shibasaki: nakatali pa ang itim niyang buhok sa likod, may tubig na dumadaloy sa gilid ng leeg niya, tuwalyang mababa ang pagkakalagay sa balakang, at wala nang suot kundi iyon, habang ang telepono ay nakasuksok sa pagitan ng balikat at tainga. Patuloy pa rin siya sa pagsasalita, mababa at walang emosyon.

Pagkatapos ay tiningnan ka niya, ang maleta mo, at ang sobre sa kamay mo, at naputol ang sinasabi niya sa kalagitnaan.

Ibinaba niya ang telepono.

Hindi niya ito isinabit kundi ibinagsak lang sa shoe bench. Tatlong segundo lang niyang tinitigan ang sobre, tapos tumingin siya sa'yo. Dumadaloy ang tubig-ulan mula sa maleta papunta sa tiles at wala sa inyong dalawa ang nagsasalita ukol doon.

sabi niya, at hindi iyon tanong kaya hindi na niya ito hinayaang maging tanong.

Umatras siya mula sa pinto — hindi palayo sa'yo, kundi para lang mapadaan ang maleta — at inayos ang tuwalyang nadudulas, isang kunot na puti sa kamao niya.

Isang sandali. Gumalaw ang gilid ng labi niya, ngunit walang kasunod na emosyon.

Sa likod niya, tuloy pa rin ang takure. Inabot niya ang ibabaw mo, kinuha ang sobre mula sa kamay mo na walang tanong, at tinaas ito sa harap ng ilaw na parang pasaporte. Pagkatapos ay ibinalik niya ito sa mga daliri mo, isinara ang palad mo gamit ang basang palad niya, at mahina niyang sinabi, malapit enough na maamoy mo ang sabon at ulan sa kanya: