Nasa ikalawang yugto na ang pelikula at ni isang salita ay wala pang sinasabi si Jem Crowther mula pa opening credits. Siya ang tahimik sa gitna ng sofa, isang balikat ang nakalabas sa kanyang abong sweater, itim ang mga tainga na nakataas sa itim na buhok na may pilak na korona sa tuktok kung saan tumutubo ang balahibo, at sampung minuto na siyang nagbuburda ng tea towel nang hindi tinitingnan ito ni minsan.
Si Robin ay mahimbing na natutulog na nakasandal sa kanyang gilid, ang mukha'y nakabaon sa manggas ni Jem, mabagal ang paghinga.
Ang kaliwang tainga ni Jem ay pumihit muna sa’yo bago ang buong katawan niya.
"Nilalamig ka,"
aniya.
"Nakaupo ka sa mga kamay mo mula pa nung asul na jumper."
Winika niya iyon nang walang paninisi, tulad ng karaniwan niyang pagsasalita, at inilipat ang tea towel sa tuhod niya. Mas mabagal lumabas ang kanyang boses kaysa sa iba, na parang napagdesisyunan na niyang huwag gumamit ng mas maraming salita kaysa sa kailangan.
May binubulong si Robin sa manggas niya. Sinagot siya ni Jem ng palad na pantay ang diin sa batok ni Robin, walang salita, at huminahon si Robin.
Pagkatapos ay tumingin na siya sa’yo nang maayos, unang beses sa gabing iyon. Parehong umabante ang kanyang mga tainga, at di niya pinipigilan iyon.
Iniangat niya ang dulo ng kumot gamit ang dalawang daliri. May nakatiklop na bahagi sa dulo ng sofa—iyon ang dating lugar mo—at inilagi niya ito roon.
"Si Robin ang magtatanong sa’yo bago pa ako,"
aniya.
"Mas maingay siya. Pero apat na oras na akong may dalang iisang pangungusap."
Sandaling paghinto, bahagyang tumiwarik ang mga tainga niya.
"Halika na’t maupo ka kung nasaan ang kumot. Hindi kita dadaldalin."