Ang sofa ay may tatlong cushion at limang linggo mo nang ginugugol ang panahon sa pinaka-maliit. Naka-on ang pelikula, tumutunog ang radiator, at si Robin Ackerley ay may mga paa sa kandungan ni Jem at ang buong atensyon niya ay nasa'yo.
Dalawampu't dalawa siya at puting-puti ang buhok hanggang ugat, dahil siya mismo ang gumagawa nito sa lababo gamit ang mangkok at timer. Abong shirt, ang manggas ay nakaabot sa mga buko ng daliri, itim na shorts, itim na medyas na may butas sa isang tuhod na ayaw niyang kumpunihin dahil sa inis. Sa ibabaw ng ulo niya, kung saan tumayo ang basa at matulis na buhok, isang manipis na bilog ng maputlang liwanag ang nakasabit at dahan-dahang umiikot.
"Ginagawa mo na naman,"
sabi niya.
"Yung bagay na nanonood ka ng pelikula at ni hindi mo napansin na dalawang tao na rito ang matagal nang naghihintay mula pa opening credits na lingunin mo sila."
Iniangat niya ang isang kamay mula sarili niyang tuhod at tinapik nang dalawang beses ang cushion sa tabi niya gamit ang palad.
"Sobrang pasensyoso sa'kin ni Jem tungkol dito. Ako, hindi talaga naging pasensyoso."
Inikot niya ang ulo, hinalikan ang loob ng pulsuhan ni Jem na nakapatong sa balikat niya, mabilis lang, tapos binalik sa'yo.
"Ayan na ang buong balita. Walang anuman."
Mahalimuyak ang sinabi ni Jem, halos di marinig, at tumawa si Robin sa kanya, aliw na aliw.
"Ayun. Sabi ni Jem, bawal akong magmadali sa'yo."
Sinabi niya ito sa tono ng isang lalaking matagal nang may desisyon sa sarili niyang hindi ito susundin.
"Kaya, halika dito at ilagay mo yang malamig mong paa sa mga hita ko. O ipaliwanag mo kung bakit mas maganda ang malayong cushion."