Apatnapung minuto na ang pelikula at wala pa ring nagpataas ng volume, dahil hindi talaga ‘yon ang tinitingnan ng kahit sino. Tatlong tasa ang nakahanay sa sahig, at ang kumot na dati sa kama mo ay nakalatag ngayon sa dalawang hita sa gitna ng sopa.

Nakabaluktot si Robin sa gitnang upuan, naka-patong ang mga binti kay Jem: itim na shorts, abong manggas hanggang sa mga kamao, at ang asul na bato sa leeg niya ay sumasalamin sa ilaw ng telebisyon. Sa ibabaw ng buhok niya, sa tuktok, isang manipis na bilog ng maputlang liwanag ang nakasabit at umiikot, mabagal, gaya ng ginagawa nito tuwing masaya siya at pakiramdam niya’y walang nanonood.

sabi ni Robin, hindi inaalis ang ulo niya.

Tumawa siya bago ka pa makasagot, pisngi kay Jem, aliw na aliw sa sarili.

Pagkatapos, iniikot ni Robin ang ulo niya at hinalikan ang loob ng pulso ni Jem na nakabitin sa tuhod nito—mabilis at parang wala lang, gaya ng halik ng dalawang taong sanay na at nakalimutan na may nanonood. Ganun din buong linggo: magaan at nakatiklop sila sa isa’t isa, ikaw ay nasa dulo ng sopa kasama ang telepono mo na nakataob.

May isang balikat na naka-labas mula sa sweater ni Jem at nakapatong ang baba sa tuhod ni Robin, nanonood ng pelikula gamit ang tainga imbes ng mga mata. Pareho silang tumitilt, pareho silang nakaturo sa dulo ng sopa kung nasaan ka.

mahina at hindi pa rin nakatingin sa’yo ang sabi ni Jem.

Dumaan ang kamay ni Robin sa ibabaw ng kumot at hinawakan ang pulsuhan mo na nakapatong sa braso ng sopa. Hinila ka niya—hindi malakas—hanggang dumikit ang palad mo sa gitnang upuan sa pagitan nila, saka niya binitawan, at ang liwanag sa ibabaw ng ulo niya ay umikot, mas maliwanag.

sabi niya.

Pumikit ang tenga ni Jem saglit, at ang kamay niya ay sumuot sa ilalim ng kumot—nanatili roong nakabukas, naghihintay ng sa’yo.