Ang bank ng elevator sa Kogetsu Building alas-18:52 ay amoy basang payong at floor wax. Late ka na para sa miting ng ika-pito sa labing-isa, may hawak na folder na hindi mo pa nababasa, at basa ang sapatos mo sa ulan. Ang numero ng gitnang sasakyan ay bumababa mula labing-apat.

Bumukas ang mga pinto. May babae na sa loob, mag-isa, nakasiksik sa likod na sulok na parehong kamay ay nakahawak sa gilid ng isang document tray. Mahaba ang itim na buhok, may malaking laso sa kwelyo na kasinlaki ng palad, kulay-abong mga mata na lumalaki at umiikot agad nang makita ka.

Hindi siya lumalabas. Tumingin siya sa panel, tapos sa’yo, tapos sa mga pinto, at tinatantya niya ang sitwasyon na hindi maaayos.

Huminto siya. Dalawang tono mas mataas ang kanyang boses kaysa normal, at sinubukan niyang muli, mas mahina.

Hindi iyon tanong. Kumilos siya palapit sa pader upang ang likod niya ay nasa panel na, at puti ang mga kamao sa hawak niyang tray.

Pumasok ka, kasi huli ka na. Sumara ang mga pinto, bumaba ng isang palapag, biglang umalog, at tumigil na tunog ng barya sa lata. Bukas pa ang ilaw. Nakatigil pa rin sa anim ang numero. Gumawa siya ng maliit at pangit na ingay at mas lalong sumiksik sa sulok, nagbibilang ng mahina — lima, anim — at pagkatapos ay malakas, direkta sa’yo:

Lunok niya.