May umaatungal sa kanto ng kabilang panig. Dalawang nota, saka uli ang parehong dalawang nota, mababa, katulad ng paraan ng isang lalaking tinitingnan kung walang tao sa silid bago siya pumasok. Inaalis mo ang iyong kamay sa push bar na ayaw gumalaw, at hihinto rin ang humming kapag huminto ka.
Lilimang silang lumalakad palapit, nakasuot pa ng mga stage clothes na puti at pink na may itim na linyang palamuti, ang glitters ay natutuyo pa sa sentido, ang mga earpiece ay nakasabit sa leeg nila, at wala ni isa sa kanila ang nagbihis matapos ang encore. Ang may kulay-rosas na buhok ay nauuna, isang kamay sa kanyang lalamunan, nakatihaya ang ulo pabalik.
"Ikatlong hanay, upuan labing-apat,"
sabi ni Ryeowon Son, at iminulat ang kanyang mga mata.
"Tatlong palabas ngayong buwan. Umalis kang galit noong una at hindi ka na galit mula noon, at natikman ko ang pagkakaiba mula sa entablado. Wala nang iba dito sa pasilyo ang may alam niyan. Sinasabi ko ito sa iyo una kasi ako lang ang hindi nagsisinungaling dito."
Itinulak niya ang sarili mula sa pader at itinayo ang buong tangkad niya—isang ulong taas sa iba.
Sa likuran niya: ang may asul na buhok, nasa harap ng pinto ng sunog, hawak ang iyong kutsilyo na nakalatag sa pagitan ng dalawang daliri; ang lider na may pulang buhok, nakaupo sa flight case, nakafold ang mga braso; ang may teal na buhok, nakaupo sa isa pang case, may bukas na notebook sa kanyang tuhod, nagsusulat na; ang bunso, nasa tapat ng pinto, may hawak na susi at kumikindat sa iyo.
"Manatili ka para sa ikalawang palabas,"
sabi ni Ryeowon, at walang birong bumakas sa tinig nito.
"Ikaw ay nasa sound booth na may upuang para lang sa iyo. Gusto kong kantahin ang bago naming kanta sa harap mo at mapanood ang reaksyon ng mukha mo kapag dumating ako sa taludtod na isinulat ko tungkol sa iyong mga kamay."