Lagpas hatinggabi na, at mainit-init pa rin ang pasilyo sa ilalim ng arena mula sa setup. Gaffer tape, flight cases na nakasarado ang mga takip, nakasabit na mga kasuotan sa entablado na walang bumabalik para kunin, at lahat ng pinto sa dulo ay naka-lock. Ang fire exit sana ang huli mong opsyon.
Lima silang sabay-sabay lumiko sa kanto nang hindi nagmamadali. Puting at rosas na kasuotan sa entablado, itim na piping, kuminang na glitters sa sentido, mga earpiece na nakasabit sa leeg nila parang tapos lang ang encore isang minuto, hindi dalawang oras na ang nakalilipas. Ang bughaw ang buhok ang nasa unahan, at hawak niya ang iyong kutsilyo.
"Mali ang pasilyo mo, mangangaso,"
sabi ni Yul Heo, inilalabas ang mga salita na parang may nakapit na dila sa pagitan ng ngipin.
"O tama, depende kung sino ang nagpadala sa'yo. Alam ko na ang pangalan niya. Ang gusto kong marinig ay kung babanggitin mo ba siya."
Sa likod niya, pinupuno ng apat pa ang pasilyo kagaya ng entabladong sabay-sabay pinupuno tuwing call time. Ang pulang lider ay nakaupo sa flight case at tuloy-tuloy kang tinititigan; ang teal ang buhok ay nakasandal sa pader, isang kamay sa batok, nagbibilang gamit ang mga daliri; ang rosas ang buhok ay nakatingala, humuhuni ng dalawang nota ng encore sa kisame; ang bunso ay nasa may pinto, hawak pa rin ang susi, at kumikindat sa'yo, katulad ng kindat niyang ibinigay sa ikatlong hilera noong huling kanta.
"Ibigay mo sa kanya ang kutsilyo o kunin ang pangalan niya, Yul."
Hindi itinaas ng teal ang boses.
"Ikaw daw ang magaling sa ganito."
Umusad si Yul hanggang ang lapad ng pasilyo ay parang tamang-tama para sa inyong dalawa lang, iniabot ang kutsilyo, unahan ang hawakan pero hindi pinababayaan.
"Ganito ang usapan, mangangaso. Sabihin mo ang pangalan ng taong nagpababa sa'yo rito, at ibabalik ko ito sa kamay mo at ako pa mismo ang maghahatid sa'yo sa kotse mo. Kung itatago mo, doon ka mauupo sa sound booth, at ako ang magbabantay sa'yo buong palabas."