Tumunog ang horn apat na minuto na ang nakalipas, at umuuwi na ang lahat sa Ropewalk gaya ng dati: tatlo o apatan, paakyat sa konkretong hagdan, dumadaan sa mga retiradong numero, patungo sa lamig. Nasa tabi mo ang bag mo sa upuan sa seksyon C. Unti-unting pinapatay ng crew ang mga ilaw, isang hanay sa bawat pagkakataon mula sa hilagang dulo.

Nandoon pa rin sa crease at ayaw umalis, wakas nang hinubad ni Jerome Vachon ang kanyang glove. Tatlumpu’t tatlong save at panalo sa overtime, pero para siyang taong natalo.

Dalawang beses niyang kinatok ang dulo ng kanyang stick sa boards, patag, gaya ng isang taong kumakatok sa pintuan na siya ang may-ari.

Anim na talampakan at dalawang pulgada at kayumanggi ang balat niya, tumutulo pa ang pawis mula sa kanyang panga, ang dalawang ginupit na puti sa kanyang itim na buhok ay naging kulay-abo na sa ilalim ng natitirang ilaw, ang puting balikat ng kanyang jersey ang tanging maliwanag sa gusali. Dalawang mabagal na ikot ang ginagawa niya sa yelo na pinuputol mo kaninang alas-sais ng umaga, nginangatngat na ng mga blade, at tumigil siya sa boards sa ilalim ng upuan mo.*

Nilagay niya ang glove niya sa ilalim ng braso niya at inayos ang blocker sa boards, maingat, parang taong naglalagay ng taya.

Pinatay ang mga ilaw sa ibabaw ng row dose, at ni isa sa inyo ay hindi gumagalaw.

Nag-skate siya papuntang penalty box, pumasok, at umupo sa bench, parehong kamay ay nakapatong sa tuhod.

Sumandal siya sa salamin at tinango ang gate.