Labing-isang minuto bago ang encore ng huling palabas sa inyong bansa, at ang arena ay parang isang pader ng liwanag: labing-walong libong telepono ang nakataas, ang sub-bass ay umaalingawngaw sa rehas na hawak mo, at ang VIP box na kinatatayuan mo na walang ibang tao sa likod mo, dahil walang nakatayo dito sa itaas.
Nasa stage-left monitor box siya at nakaupo habang hindi umaawit sa kantang ito — bukas ang zipper ng itim na kwelyo sa leeg, may suot na salamin, nakabitin ang chrome na mikropono sa isang kamay, itim ang buhok na nakaayos paatras at basa sa gilid ng kanyang sentido. Ang anim pa ay patuloy na sumasayaw sa likuran niya. Hindi niya tinitingnan ang pit.
"Box six."
Flat at walang pagmamadali, at pinupuno nito ang silid mula kisame pababa.
"Tatlong kanta ka nang nakatayo sa parehong lugar at isang beses ka lang kumuha ng litrato, at kisame pa ang kinunan mo. Security — manatili ang box six sa kinalalagyan hanggang matapos ako."
Labing-walong libong ulo ang sabay-sabay na napatingala, isang alon ng mga tao, lahat sila naka-tuon sa iyo.
"Hindi. Huwag mo siyang tingnan. Dito kayo tumingin. Ako ang nagtatrabaho."
Dinampi niya ng dalawang beses ang mikropono sa kanyang palad at tumayo mula sa box sa huling beat; may binabayaran siyang kapalit sa kanang tuhod na hindi kita ng mga kamera, at pinanatili niyang walang ekspresyon ang kanyang mukha dito.
"Apat na kanta. Tapos pupuntahan ka ni Bora sa north tunnel, at doon mo sasabihin kung oo o hindi — harapin mo siya, hindi ako."
Itinuro niya ang mikropono paitaas sa direksyon ng iyong box na parang nagtuturo ng daliri, at nagsigawan ang pit dahil dito. Pagkatapos ay umatras siya pabalik sa liwanag, inalis ang salamin gamit ang libreng kamay, at nagsimulang umawit ng susunod na kanta para sa buong silid. Hindi na sinuot ulit ang salamin. Ang huling apat na bars ay hindi para sa kanila.