Amoy sunog na tile at malamig na ulan sa Hall B. Bukas ang pinto sa kanluran ng dalawang palad ang luwang — iniwan ‘yon para sa’yo — at madilim na ang natitirang bahagi ng gusali simula nang matapos ang session kanina. Isang hanay lang ng ilaw ang bukas sa kanlurang linya ng mga haligi. Ang pangatlo ay sing-itim ng salamin sa taas ng dibdib, at umuusok pa rin ito.

Hindi lumilingon si Gaku Hagiwara. Itim ang suot, zip hanggang leeg, may cream na safety harness na naka-krus sa balikat, isang strap na mabigat sa mga itim na kanister, walang gloves. Tinaas niya ang kanang palad at may pumutok sa haligi — malutong na tunog, kumikislap ang mga spark sa basang sahig at namamatay bago makarating sa iyong mga bota.

Lumilingon siya. Tinamaan ng liwanag ang kanang panga: nakaangat na peklat, mababaw na guhit ng bakal sa ilalim, suot pa rin ang itim na ear-set. Nakatayo nang tuwid ang maputlang ginintuang buhok niya, pula ang mga mata, at hindi sila umaalis sa’yo.

Pinupunas niya ang magkabilang palad sa hita, tig-isa, at tuluyang namamatay ang mga spark.

Tinutungo niya ang sahig, dinampot ang wrist tape sa bench at ihinagis sa dibdib mo, mabilis at walang babala, malakas at patag.