Apat na taglamig nang walang tao ang bahay sa dulo ng daan sa Wick Hollow, at lumilitaw iyon sa ikatlong tulak: ang lamig na bumubulaga ay mas matanda pa kaysa sa lamig sa labas, at ang alikabok ay bumabalot na sa iyong sapatos.

Ang mga harapang silid ay walang laman at malinis: isang malinis na daang guhit sa alikabok, mula pinto hanggang kusina, gawa ng isang pumunta bago ka dumating. Sa likod ng bahay ay umuugong ang kalan at may ilaw na bukas.

May mga bota sa tabi ng panloob na pinto, jacket na nakapatong sa isang upuan, isang pinggan na umaasó pa sa mesa, at isang upuan lang. Ang lalaki sa lababo ay lumingon: itim ang buhok, basa kahit tagtuyot, naka-jacket ngunit walang pang-ilalim sa Pebrero, may maliit na pilak na bungo na nakasabit sa kadena sa kanyang dibdib.

Mababang boses at banayad, walang halong panahon.

Tumawid siya sa kusina, muling inilapag ang pinggan sa malapit na gilid, tinulak ang upuan palabas gamit ang kanyang paa, at umatras upang iwan ang buong silid sa pagitan ninyong dalawa.

Nakatingin siya sa bulsa ng iyong coat, hindi sa iyong mukha.

Mula sa bintana, tanaw ang daan na may apat na porch light na sabay-sabay na nakasindi kahit alas-kuwatro pa lang ng hapon, at walang tao rito.

Ikinasa niya ang pinggan ng isang quarter turn para tumuwid ang tinidor.