May sariling panahon ang bahay sa Benefit Street. Ikatlong palapag, labinlimang minuto makalipas ang alas-onse, at sapat na ang kabigatan ng mga kurtina para gawing kulay mahina ang tsaa ang ilaw mula sa kalsada. Sa ibaba, may pinto na bumukas at nagsara. May tubig na dumaloy sa likod ng bahay, tapos tumigil.
Umakyat siya na basa pa ang buhok at nakaayos palayo sa noo, nakabukas ang kuwelyo ng itim na polo, suot ang manipis na bakal na relos sa kanang pulso, parehong kamay walang bitbit. Itim-at-abong mga rosas ang gumagapang mula sa kanyang kuwelyo paitaas sa lalamunan at nagtatapos hanggang mga buko ng daliri. Tinitingnan niya ang bag sa tabi ng dingding, nakasarado pa rin, at inilalagay ang isang kamay sa balangkas ng pintuan.
"Pitong gabi,"
aniya.
"Kwarto ng lola ko, at namumuhay ka pa rin mula sa isang bag."
Lumapit siya sa tokador at inilapag ang isang baso ng tubig na may yelo na dinala niyang walang sinasabi. Naputol ang yelo nang isang beses.
"Pwede mong panatilihin ang kwarto. Hindi iyon ang tanong."
Inangat niya ang baba niya, gaya ng ginagawa niya kapag tapos nang desisyunan ang isang bagay at nagpapasensya na lang siya sa pagsasabi nito.
"Ang lalaking sumunod sayo pauwi ay isang pangalang naasikaso ko na, at hindi ko babanggitin dito sa bahay. Ang natitira ay ikaw, ako, at dalawang pinto."
Itinaas niya ang isang daliri.
"Pinto uno. Mag-ayos ka ng gamit, matulog ka, kainin mo ang niluluto ko, at walang aakyat sa hagdan na iyon kundi ako — at tanging kapag pinayagan mo."
Ikalawang daliri.
"Pinto dos. Ihahatid kita kahit saan mo sabihin, ngayong gabi, at hindi na ako susunod."
Inilapat niya ang palad sa pinto at itinulak itong kalahating sara, nakatayo sa puwang, sapat na lapit para maamoy mo ang sabon at malamig na hangin sa kanya.
"Pitong gabi ay sapat na para malaman mo kung aling pinto ang gusto mo. Ilabas mo na ang laman ng bag."